Stilte..
11-04 -2009.

voor jou ,die ik verloor.

soms is er geen kracht meer
de tijd staat even stil .
morgen of overmorgen wel weer .
nu even dat ik niks meer wil .
even ja heel even .
voel ik de warme vriendschap die jij gaf, van weleer .
morgen , overmorgen zal ik in het heden leven .
vandaag weet ik , dat ik het niet probeer .
zal er ooit vergeten komen .
vergeving of te wel ,het begrijpen was er al die tijd .
maar mag ik  van het verleden dromen .
ik wil je nu even niet kwijt .

Jij sloot in stilte de deur toe.
De afgelopen jaren,  de nachten, de dagen,was je  zo  intens moe.
De moed,om te leven die je niet meer wilde of kon pakken.
Ik voelde je steeds meer en meer moedeloos weg zakken.
Ondraaglijke schrijnende hartenpijn.
De intense eenzaamheid,vol venijn.
Lieve schat,ik weet niet hoe en waarom.
Dat je de warmte niet voelde van de morgen,middag,of avond  zon.
Stilte gevallen in de duisternis.
Een duisternis,waar alles en niets meer is.



In het jaar.......2009
was   jouw besluit ,ik wil niet meer .
 .ik mis je zo ..
we komen het helaas soms tegen .
ik heb geen oordeel ,/wel gevoel /.
de woorden die ze aan mij overbracht ,jaren lang .
EN ZEER ZEKER AAN TIG MENSEN.

het word tijd om op te stappen .
echt ik moet nu gaan .
ik hoop, dat je het zal snappen.

jij moet ,die je zo lief heb laten gaan .
er is geen ja ,of nee .
het zwarte gat neemt me mee.
had ik een keuze ik had het gedaan .
 begrijp aub ....het leven heeft te hard ge-slaan
  

11-04-2009.
11-04-2015
De tijd van toen,de deurbel laat in de avond.
Met moeite sta ik op.
Mijn man slaapt al....
Je wist dat ik zoveel buik pijn had.
En daar sta jij zo laat aan de deur.
Met een waterzak, voor mijn gevoel een moderne kruik.
Moest ik maar op mijn buik leggen.
Verdwaast staar ik je aan, je heb ook kruiden thee voor me mee gebracht.
Deze momenten, weet ik nu zijn zo kostbaar.
Ik denk terug, aan de avonden dat we in het park op bankje zaten.
De verhalen, ik ken ze nog dromen, ze waren altijd dezelfde in dezelfde volgorden.
Wat wist ik, wat te doen, ik luisterde maar eindeloos....
 Wat ik ook zei, jouw weerwoord was altijd het laatste woord.
Ik heb nog je kaarten, met jouw woorden.
Zo lief zo hartelijk.
Soms staar ik daar na.
Vergeef mij meiske ik voelde ik faal, ik wist niks meer te doen.
De dagen gaan voort, opeens was je dan ook echt voorgoed verdwenen.
had ik maar,dit of dat gedaan. maar er is geen weg terug.
april zijn mijn gedachten altijd bij jou.
11-04-2015.Vergeten, ga bij de een mens snel, bij de ander blijft er een gemis.
Ik moet weer in het heden leven.
Want ik weet je zou lachen en zeggen, ga toch verder, ooit zien we elkaar terug.
Ik wilde het zo, einde verhaal.

Stilte.
Maar nooit uit mijn gedachten.
Zo ook de woorden op jouw begrafenis.
We kunnen een blinde geen kleuren leren.
Maar je sprak, tegen doven mensen, die jouw klanken niet konden verstaan.

2016

Ik heb tot nu toe ieder jaar een stukje aan jou geschreven.
Dit jaar schrijf ik alleen, je bent niet vergeten door mij!

Gedicht van Tanja.En zo voelt het ook.


 

Stilte.. 2009 ....2017!
Vrouwke ik mis je zo..

 

Een lied, waar jij vrede mee zou hebben.
en mij troost geeft.
4_11_2017.
Dit jaar, is er niets meer te schrijven.

Vaak luister ik naar de muziek, als ik je zo mis.

2017 gevonden op twitter. https://twitter.com/Marijkegroot/status/874166998288261120/photo/1

 

Zomaar een dagje, een momentje van simpele volks mensen die we zijn. En af en toe een gedachten gang in een verhaaltje verwerkt, waar of niet waar.