Ma, je had gelijk.De tijd van toen en nu, zo anders.
Vroeger, waren  er genoeg buurtjes om mee te  buurten.
De kinderen , hadden andere vrijheden, in de buitenlucht.
De zorgen, om en met elkaar.
Ons kent ons.
En als snotjong, moest je luisteren naar de grote mensen.
Dus ook naar de buren, zodat je niks uit kon freten.
Nu kunnen we de buren amper.
Alleen in de echte volks wijken, of kleine dorpen zie je wel die samenhorigheid!
Club verband, het buurt cafe  voetbal of   na de kerk dienst   de mannen in het buurt café ,wat vroeger zo normaal was zie je bijna niet meer.
Mensen, die toevallig de zelfde levensbeschouwing of kerk hebben, je komt elkaar tegen, en ieder gaat zijn weegs.
De rugzak van het leven is anders gevuld.
De wil om naar  je medemens te  luisteren  of de onmacht om het verhaal te begrijpen.
Is omgeslagen in woorden van iedereen heeft zo zijn problemen.
Met andere woorden, zie dat ik genoeg heb aan mij zelf.
Ook tijd is vervlogen, koffie  drinken, bij de ander!.
Tijd is kostbaar.
De problemen van het leven, zoveel anders als vroeger.
Mijn moeder zei dit al, ze vertelde wij hadden de problemen hoe leg ik mijn kinderen te slapen , hoe geef ik ze te eten.
Ze had een elftal te verzorgen.We hebben nooit honger gehad.
En kou, er waren bed kruiken, voor ieder van ons.
De wollen dekens, het kapok matras, de ijsbloemen op ramen van de  slaapkamers.
De avond ronde, de vraag of we het koud hadden. 
Dan kwamen er jassen op het bed.
De woonkeuken.
 Geen kou, de kolen kachel hoog opgestookt.
De voordeur bel, ging nooit.
De  buiten deur ging altijd open.
Zat alleen in de nachten op slot.

De buurvrouw, die koffie kwam drinken.
We hadden vaak volk over de vloer, ieder een was welkom.
Ik leerde, ben tevreden met wat je heb.
Onbezorgd groot worden,  zou het ooit bestaan hebben?
Want mijn moeder had weer de oorlog jaren. 
Haar moeder, de crises jaren,  en de oorlog een tijd van bittere armoede. 
Armoede is geen schande
Vaak heb ik terug gedacht aan mijn moeders woorden.
Jullie krijgen, het veel moeilijker als hoe wij het ooit hadden.
En de woorden, kleine kinderen, kleine zorgen.
Grote kinderen , grote zorgen.
Over de grote zorgen, praten ze zelden, of misschien wel  nooit.
Onze ouderlijke zorg was, wat mijn moeder ooit  vertelde! 
Ze had gelijk gehad.
Onze zorgen waren anders, daardoor angst, om je kinderen.
1.Kom niet met verkeerde vrienden in aanraking, en blijf van de drugs af.
---WANT ALS JE ....
2. Ooit trouwt met de man, die jou  niet respecteert en zijn handen  los zitten, en vooral jou als vrouw  kleineert.
enz enz....Mijn angst en bezorgdheid ,overdreven of terecht of onterecht, de angst was er.
Daardoor was ik.
Streng en beschermend! 
Maar wel uit liefde!

 Het zij zo, gedane zaken nemen geen keer.
Kinderen je heb ze te leen.
En het is een korte tijd, dat ze onder je hoeden zijn.
Ze gaan en zoeken de weg, die hun gelukkig lijkt te  maken.
Tijden veranderen, en is internet niet meer weg te denken, uit ons leven.
 Mijn ma, je  vertelde mij, toen je ongeveer  zo oud was als mij nu.
Ik kan met de tijd niet meer mee.
Helaas, ik ben nu  ook te moe, om alle nieuwigheid ,  aan te kunnen.
 internet   via Telefoons die  voor mij geen telefoons zijn.ENZ ENZ 
De pc is nu waar ik op rammel ,is al ouderwets aan het worden.
Wat ik wel weet, is de wijsheid, die jij ons mee gaf.
Dat ieder mens zijn eigen kruisje heeft, en dat dit stil verdriet word genoemd.
En dat als we in een kring moesten staan, en we leggen in het midden de kruisjes op een hoop.
Dat ieder van ons, zijn eigen kruisje weer terug pakt.
Ik vroeg je nog waarom.
Je lachte en vertelde omdat  het zo is, later zal je aan mij terug denken.


Leven, het ene moment positief , weer een ander moment negatief.
Aanvaard wat nu eenmaal zo is, en roeien met de riemen die je heb.
En zie, de mooie dingen op je pad, die wel de moeite waard zijn, om gelukkig te zijn.

 
Want ook tevreden zijn,
met wat je wel heb, en vergeten wat je niet meer heb, is een  kunst om   gelukkig zijn .
 

En dit is de wijsheid, die ik mijn kinderen mee geef.
Koester alle mooie momenten.
Mooie spreuken, in spreuken gelezen?
Leef van dag tot dag.
want iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.

Ben indien mogelijk vredelievend jegens alle.
 Sluit  de mens op  boosaardige wijze de deur.
Veeg het stof van je voeten.
 En loop verder.
 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 
Ik kwam dit foto gedicht op twitter tegen.
 las het een paar keer,en dacht wat goed beschreven.
En toen ging mijn gedachten terug.
Een klein half jaartje geleden.
Ik ving een gesprek op,tussen een kwieke oudere vrouw en een jongere man.
...Ik hoorde het kwieke oudje tegen de jonge man zeggen.
We hebben allemaal onze eigen problemen.
Zijn antwoord klonk te zachtjes, is ook zo.
Er zijn altijd andere die ,het slechter hebben.
Het gesprek eindigde,zij draaide zich om.
Hoe vaak gaan gesprekken,de een verteld iets,de ander zegt een niets zeggend antwoord.
Wat je tegen tig mensen kan zeggen.
Wat is dan medeleven,wat is liefde?

Tig weken later
 Hoorde IK in de wandelgang, de jongere man is nu  opgenomen,  op de paaz in het ziekenhuis.
Mijn moeder zou luisteren, en de mens uit laten praten.
Niet elk probleem heeft een kant en klaar antwoord.
En haar  wijsheid begin ik te begrijpen, een kom koffie of een bakske thee,geeft meer rust  dan een nietszeggend antwoord.
Want elk huiske had zijn eigen kruiske.
Mijn ma zou bij de kachel zitten, en tegen ons zeggen geeft die mens een kom koffie.
en zeggen met etenstijd wil je mee eten.
De zondag, rust verbroken, had je wel een lekkere  bord soep, soms duiven soep.
Mijn ma ging niet zo vaak de deur uit.
De mensen kwamen naar haar toe.
Die gastvrijheid heb ik over genomen.
En in noodgevallen, een bed om te slapen.


 
 









 





















 
Zomaar een dagje, een momentje van simpele volks mensen die we zijn. En af en toe een gedachten gang in een verhaaltje verwerkt, waar of niet waar.