Zomer van 2017, was voor ons lowieke de  deur van het ziekenhuis,
een draaideur geworden !
De herfst  die kwam,maakte hij niet meer mee.
Lowieke ..... woorden kunnen nooit ons gevoel weer geven!

Hoe  intens de pijn is, om te moeten missen.
OM JULLIE TE MOETEN MISSEN.
Geschreven in de herrinnering,als de dagen met een goud randje!
2017.
Optreden van Lowieke , in het huis waar hij nu woont.


Vandaag in het E.D.
Donderdag 14 julli 2016.
Ons tuin maatje is een andere weg ingeslagen.
Hij mist best wel zijn tuintje, het fietsen in de natuur.
Het jam maken, en koken voor andere mensen.
oa wij waren toch vaak, bij zijn kook kunsten, zo leerde ik ook veel van hem.
Wij zijn trots op de broer van mijn man Tjeerd.
Ondanks dat zijn gezondheid, veel te wensen overlaat.
Is het wel een man, met levenszin en moed.
En haalt hij nu vreugde van zoveel kleine mooie momenten!

Ons 
Lowieke zingt.
Cees van Liempdeflat
Maart 2015

 
   
De tijd vliegt voorbij.
Het is nu  al weer oktober.
Nico van de Wetering.
Zingt voor de ouderen
in de Cees van Liempdeflat.
  
We zijn blij , dat Lowieke nog in ons midden is.
Zijn gezondheid heeft de laatste maanden , effe goed laten afweten.
Maar hij zingt weer,
de sterren van de hemel.
Het laatste pilske .
De uurtjes, versnelde zich, de klok vertelde ons we moeten op huis aan.   

 
Deze dagen, waren  mooie dagen.
Geschreven in de herinnering, als de dagen met een goud randje.
Dit gedicht hebben wij van Lowieke gekregen.\De herkomst de schrijver is ons onbekend.
Maar zo op waarheid geschreven.





























 
Zomaar een dagje, een momentje van simpele volks mensen die we zijn. En af en toe een gedachten gang in een verhaaltje verwerkt, waar of niet waar.