Lowieke
 ik zou jou willen zeggen dat ik jou mis, dat wij jou missen.
Je zou  antwoorden dat is toch het leven.
Pak de draad maar weer op.
Ga verder , je moet wel.
De dood is een vijand, die ons levenspad door kruist.
Ik zou jou aankijken, en je ogen vertelde een levenswijsheid, die ik maar zelden gezien had.
Ik zou je vragen, wil je mee eten.
Je vraagt mij, wat de pot schaft, en ik zou zeggen, wat ik in huis had.
En dan vertelde je mij, hoe ik ons warm etens potje het beste zou kunnen maken.
En ik kreeg een van jou je mening, van hoe of wat., en met jou hulp lukt het wel.
En als ik effe weg liep.
Mopperde je.
Geduld, en niet weg lopen van het Gastel.
Ik leerde best veel van jou.
Hoeveel snij bonen, zou je gedraaid hebben, voor onze vrieskist.
Ik weet het niet meer, tot ik van jou een snij bonen draai molentje kreeg.
Was jij het, die dit werk deed.
En ook de tuin en,bruine  bonen pelde je voor de  vries kist.
Mag ik je missen, als ik de mooie momenten nog op mijn net vlies heb.
En ik hoor jou zeggen, je moet wel verder , je heb geen keus.
Weet je nog Lowieke de prachtige  avonden en zondag middagen , dat we luisterden naar jou Brabantse liedjes.
Mooie momenten, zijn  de kostbare parels in het leven.
En ik zie een ketting van mooie parels in mijn hand.
Het zonnetje schijnt erop, ik ik beleef de momenten van de fiets tochten door het mooie Dommeldal, en de Bokt.
De bokt waar ons landje ligt, waar jij verft, draden spant,de aarde bewerkt.
De bloemen en groenten verzorgt.
De uren die we kletsen en werken, waar we zo gelukkig  ontspannen ieder ons zelf kunnen zijn .
Dat ook , was van jou  een levenswijsheid, laat ieder vogeltje zingen zoals hij gebekt is.
En zingen kon je, we zijn  bij je optredens geweest.
Dagen met een goud randje.
Jullie , broers, vaak luisterde ik, naar de verhalen van toen.
 De gekkigheid van jullie jonge jaren, jullie werk.
De verhalen, van de liefde van pa en ma.
De verhalen van jullie opa, de streken die hun oudjes  ook hadden.
Een fijn gezin,  een thuis hebben jullie bij pa en ma gehad.
Die liefde voor elkaar was altijd zichtbaar.
En ook jullie nichtje Elsje, een zonnetje voor jullie broers.
De step die gedeeld werd , door de broers en Elsje.
Zo vaak heb ik jullie streken aangehoord, en je werd gelukkig met en door de verhalen van toen.
Dat was de rijkdom van het ouder worden, gedeelde herinneringen.
Elsje
Een  nichtje maar eigenlijk toch jullie zusje, die vooral gekoesterd werd door Lowieke.
Heel wat uurtjes hebben de broers, en Elsje  bij jou Lowieke  thuis gebuurt.
Geen verjaardag is door de broers  ooit over geslagen.
Nieuwjaars dag , altijd de loop  van de broers naar jullie huisje toe.
En dat ik niet mee kwam, ach dat was geen ramp voor jou.
Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is toch!
Wij moeten jou missen Lowieke toch, ik hoor je zeggen, het is niet anders.
Het ouder worden,  het bracht voor jou en je broers ziekte en beperkingen mee.
Geert waar je voor zorgde, je moest het met pijn in je hart overdragen.
Maar ik weet dat  de broers en Elsje ze onder elkaar, het nog vaak over jou zullen hebben.
Dat ze de liefde naar elkaar, blijvend zal zijn, zo als het altijd is geweest.
En altijd, de mooie momenten terug op hun net vlies zal komen.
En in gedachten zal dat altijd zo zijn.
Hun jeugd jaren met Elsje hun nichtje dat  als een zusje voelt , de verhalen die ik altijd hoorde zullen verteld blijven.
Jij Lowieke, genoot ook, in het hier en nu.
Je was zo blij, met de liefde van je zoon ,schoondochter en klein kinderen.
Zo  gelukkig en trots met hun.
De vakantie,  die je met hun had,als je daar over vertelde  dan straalde je, en glinsterde je oogjes.
Robert en Yvonne , de steun en toeverlaat, heel wat jaartjes.
Ja ook jij Lowieke had een prachtig gezin.
Ondanks al het verdriet
Het leven is zo zwaar en hard geweest, een voorbeeld ben jij Lowieke,een voorbeeld zijn ook Robert , en yvonne, in hen zie je ook  zoveel liefde.
De mooie momenten, zijn altijd gekoesterd.
Met nu dan ook jouw liefde voor ons allen zal gevoeld blijven, altijd in ons hart, hopend op een weerzien, in het paradijs.
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Kort voor je dood, je laatste optreden, zong Lowieke dit liedje .

Muziek waar van jij zo genoot, Brabantse liedjes.
Maar ook van Duitse muziek.
Heb maar, van alles wat, van de flippers erop gezet.
Als nagedachtenis  aan jou.
Lowieke je was een kleurrijk mens.
 
We missen je, zo erg.



























 
Zomaar een dagje, een momentje van simpele volks mensen die we zijn. En af en toe een gedachten gang in een verhaaltje verwerkt, waar of niet waar.