Jaren 60.
Nog een school meisje.
Maar er komt een dag,
dat er verantwoording op de schouders komt.
En was ik iedere dag in de buiten lucht, met deze peuters:
In weer en wind, want dat was gezond.
Als het weer het toeliet, ging ik van het wandel pad af, naar een grote zandberg, aan de rand van een bos:

 
TV
kijken was toen nog niet, dat peuters  veel voor de buis zaten.

 


Jaren 60.
Gedicht op waarheid gebaseerd.
 
vervlogen tijd.
Aan de kant van een oude mooie straat .
Staat in al zijn pracht een boom .
Het is in de avond laat.
 
Als twee mensen praten over hun droom.
Onder het bladeren dak .
Geven ze schuchter hun eerste kusje op de mond .
Lopend ,dan langzaam op hun gemak .
Vergeten , alle mensen terstond .
Weten nog niet,
dat ze weer uit elkander gaan .

De harde kant van het leven .
Deze mooie liefde zal weer vergaan .

Maar in mijn hart , is het zuivere, kinderlijke gebleven .
 
Aan de kant van een oude mooie straat .
Is voor de boom 40 jaar voorbij gegleden .
Ik groet de boom , als ik er langs gaat .
Ach een mooie herinnering uit een ver verleden .
.
 


Verhaal uit de yesduim.
 
 Een mooie witte muur, in een piep klein tuintje.
Daar groeide mooie rozen.
En aan de andere kant, een miezerig muurbloempje.
Had de naam wel van een roos, maar dat was dan ook alles.
Tot dat , de mens die per toeval in die tuin belande, de rozen struikje over plante, en in het zonlicht plaatste.
De warmte , de liefde overwon, en zo bloeide de rozen struik jaren.
De zon komt op, de zon gaat onder.
Er is een tijd van komen en gaan.


 Het rozen struikje, was niet langer meer, het middelpunt van het tuintje.
De nieuwe eigenaar,
vertelde aan zijn maatjes de kleur van dat rozen struikje staat mij niet aan.
Boven dien, geen rotzooi in mijn tuin.
Geef mij maar tegels.
Mens  kon niet laten, om verachting te spuwen.
In zijn tuintje groeide niks meer alles wat je zag, waren dikke harde straat tegels.
Waar hij gelukkig mee was?
Ik zou het niet weten.
Zijn woorden,  en hij zelf -----waaide weg met de wind.
Zonder liefde volle verzorging, was ons rozen struikje ,verder  terug dan waar hij ooit gestaan had.
Het was bij het groen afval gegooid.
En daar lag het, maar niet lang.
Een simpele natuur mens nam het struikje mee.
Hij zag nog de goede wortels.
En plante het in zijn volks tuintje.
De regen buien kwamen, stormen en hitte, hij zorgde en beschermde  zijn plantje.
Geduldig wachte hij af.

Uiteindelijk aarde het struikje  heel goed, in de nieuwe grond.
Jaren gaan voorbij, dit rozen struikje, zag hij meer en meer tot bloei komen.
Vele roosjes, met hun doorntjes, sierde de volks tuin.

Hij vertelde aan ieder die het wil horen, geduld is een schone zaak.
Weet zeker dat er een prachtige muur van rozen in mijn volks tuintje zal komen.
Daar kwamen wel mensen langs, die vertelden, een rozen struik, met wel veel doorntjes.
Ach wat, vertelde de natuurmens,ik stoor mij er niet aan.
Het is mijn tuintje, mijn struikje,met een doorntje te veel.

Aparte kleur ,
ja dat wel.
Maar ik hou er van.
 
De eerste mens  kwam  langs, het volkstuintje .
Hoorde het verhaal aan.
En zei,de struik met die kleur hij was in het verleden ook best mooi.
Het staat hier goed in de volkstuin.


 
En vertelde er is veel tijd verstreken!
Ik ging weg uit die te drukke stad.
Mijne tuin, die heb ik ,naar tevredenheid, gevonden, in een mooi  dorpje.
Een mooi tuintje en ik koester  een zeer sterke rozen struik, wel de kleur is anders,
maar o zo waardevol,  uniek, en mooi.
En hij was en is  een gelukkig mens.
 
De jaren komen en gaan.
Hoe snel vliegen de jaren.

2017, Is haast niet te geloven dat ik al 65 lentes tel.
Ik leerde,
Ieder vogeltje zingt hoe hij gebekt is.
Te genieten van de nazomer van het leven.
De gelukkigste mens die leeft.
Is tevreden met wat hij heeft.
Hoe simpel kan het leven zijn.
En hoe mooi is de natuur!

Een prachtig lied, met mooie muziek, van een zanger die helaas er niet meer is.
Maar zijn muziek zit in mijn hart.


 

 

 

 

























































 

Zomaar een dagje, een momentje van simpele volks mensen die we zijn. En af en toe een gedachten gang in een verhaaltje verwerkt, waar of niet waar.