Ook als ik er niet ben.
  Geeft de zon ,zijn warmte en kracht
Geeft ,de natuur zijn kleuren pracht.

Door drenkt de regen de aarde.
Heeft leven zijn waarde.
Ook als ik er niet ben.
De stem van de mens zal weer klinken.
En een bakkie koffie of wijntje, zal men drinken.

Het LEVEN gaat GEWOON door.
Welke klank je ook hoor.
Ook als ik er niet ben.
De kringloop, van de seizoenen, steeds op nieuw te beleven.
Rijkdom, telkens weer gegeven.

Alleen de mens ,is in staat om dit moois te bederven.
Gedicht van Franka



Hoop , geen hoop , het wisselt elkaar de laatste tijd in snel tempo af.
Wat hebben wij, een  dood gewoon volks vrouw en haar manneke  nou met de ruit te maken.
We wonen langs de weg , die overdruk zal gaan worden.
Maar goed, dat was vorig jaar een eigen keuze.
Gedane zaken nemen geen keer!
Wat veel erger is, DRuit van Eindhoven, pakt de volks tuinders hun tuintje af.
En een prachtig natuur gebied,
gaat verloren!
Op een  bankje, zaten wij, zo vaak te genieten van alles om ons heen!
Rust in tevredenheid.
En het is een prachtig fiets gebied!
Een stukje fietsen, naar de dorpen rond om Eindhoven
Fietsend rond om Eindhoven!
 Onze ontspanning al jaren, en voor vele mensen
.



Jaren en jaren is over de Ruit van Eindhoven gepraat, en geschreven.
Ach denk je, het zal mijn tijd wel duren, de meeste aardappels hebben wij al gegeten.
Vol vreugde , zette wij onze bloemen en groenten in ons tuintje.
Met raad en daad bijgestaan, door  een mede tuinder.

Genieten van de buiten lucht, en de mooie bomen die we hier en daar zien.
En de lucht , zo mooi.
Het zonnetje op ons bolletje.
 kleinkinderen, kwamen langs.
De pomp, waar het water uit komt, hoe leuk kan zo iets simpels zijn!
 Huisjetuintjeweltevree.


De onzekerheid, dat de ruit van Eindhoven, ons tuintje inpikt.
En toch maar de  kalk strooien.
 
Afwachten tot
13 mei 2015
De Dommelvallei blijft gespaard.



Een zanger en dichter was Armand.
Ik las een passend gedicht van hem.

Het zien van uw steden doet pijn aan de ogen!


Ik ben een rode man, ik verkoop mijn land
Waarin mijn voorvaderen zijn begraven
Ik verkoop de lucht, het water en het zand
Het edelhert, de bison en het groene klaver

Ik verkoop mijn land aan de blanke man
Die anders komen zal met messen en geweren
De blanke man heeft dezelfde harteklop als wij
Maar zijn moeder de aarde kan hem niet deren

Ik verban mijn volk naar een afgeschermd
Waar het in vrede verder zal kunnen leven
Maar zovelen van ons willen dat niet
De vernedering is hun ogen geschreven

Hoe kan ik mijn land verkopen aan de blanke man
Het land waar ik zovele manen heb gezworven
Hoe kan men de bomen, de bloemen en de bruisende rivier
Verkopen als men dat nooit heeft verworven

Zijn wij dan toch van een ander ras
Onze oude mannen vertellen de kinderen andere verhalen
Gij maakt ons wezen in ons eigen land
En verkoopt uw moeder aarde als goedkope bonte kralen

Ik ben een simpele primitieve rode man
En wilde die de blanke man niet kan begrijpen
Maar uw honger vreet de aarde kaal
Pas veel later zult U dat begrijpen

Wat heeft het leven eigenlijk nog voor zin
Als men de kreet van de nachtuil niet meer kan horen
Of het praten van de vogels rond het meer
Waarvoor is men dan eigenlijk geboren

Ik zag Uw steden en mijn ogen deden pijn
Er is geen enkele plaats om uit te rusten
Het geruis van vliegende vogels overstemd door lawaai
Slechts stenen waar de bij de honingbloemen kuste

De aarde behoort niet aan de mens
De mens behoort toe aan de aarde
En de laatste buffel valt niet terug te kopen
Als die gedood is, wat heeft uw geld dan nog voor waarde

  Macht is met zijn bleke man
Hij heeft zijn rode kinderen verlaten
Zij sterven jong door zoet voedsel en sterke drank
Die hij als cadeautjes achter heeft gelaten

Wij zijn maar wilden, de bleke man spreekt een andere taal
Maar welke visioenen zal hij dan graveren
In de harten van zijn kinderen opdat zij verlangend uitzien
Naar de dag van morgen die hun alles nog kan leren

Ik ben een rode man, ik verkoop mijn land
Ik verkoop mijn volk, de meren en rivieren
Bemin het land zoals wij het hebben bemind
Bemin de lucht, het groen en de dieren











 
Zomaar een dagje, een momentje van simpele volks mensen die we zijn. En af en toe een gedachten gang in een verhaaltje verwerkt, waar of niet waar.